Μία οικογένεια αφήνει την πόλη και μετακομίζει στην εξοχή- στην Απόλυτη φύση. Η άλλοτε ψευδαίσθηση της ευτυχίας αντικαθίσταται, όμως, από μία αόριστη θλίψη. Κανείς δεν θα κρατήσει το χέρι του πατέρα που θα στραφεί στον γιο. Εκείνος που σηκώνει το μαχαίρι έχει αυτιά που δεν ακούνε, μάτια που δεν βλέπουνε, καρδιά που δεν αισθάνεται... Η πίστη του στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια είναι ανεξάντλητη- όπως και η ενοχή του. Ο σπόρος φυτεύτηκε, ακολουθεί η σοδειά του.